Çocuğumuzla bağ kurmak istiyorsak önce kendimizle bağ kurmalıyız.
Çocuğumuzu içten bir şekilde dinlemenin, ona isteyerek sarılabilmenin, onu anlamaya çalışmanın ilk yolu kendi çocukluğumuzu iyileştirmekten geçer.
1.
Geçmişinden kurtulacak güce sahipsin. Belki bugüne kadar kızgınlığını , korkunu, endişelerini kimsenin dinlemediğini düşünüyor olabilirsin. Bu yüzden hep duygularını bastırmak zorunda kaldın. Geçmişte ulaşamadığın, hatta hissetmene bile izin verilmeyen bütün o duyguları hissetme hakkına sahipsin.
Öfkeni özgürce yaşayamadığın için, çocuğunun öfkesi sana ağır geliyor belki de. İyileşmek için kendi gerçekliğine dön. Hatırla, affet , kabul et. Kimsenin ilgi göstermediği içindeki çocuğa sen ilgi göster. Kalbinde kendine de yer aç. Tüm duyguların normal, her şey yolunda.
2.
Çocuğunu sadece gözlerinle, sözlerinle değil kalbinle de dinle. O sana bir şey anlatırken, ağlarken, kızgınken aranızda kalpten kalbe bir yol oluştuğunu hayal et.
Ve her öfke nöbetinde çocuğunun sana verdiği şu mesajı almaya gayret et:
“Amacım seni üzmek değil anne / baba. Yeni bir duygu tanıyorum ve zihnim, bedenim, kalbim bu duyguyu tanımlamakta zorluk yaşıyor. Bunları bilerek yapmıyorum. Benim için önemli olan senin bu davranışlarımı nasıl karşılayacağın. Çünkü seninle güvendeysem, yaşam da benim için güvenlidir.”
3.
Çocuğa saygı duymak onun her dediğini yapmak anlamına gelmez. Saygı, çocukları incitmemizi engelleyen koruyucu bir kalkan gibidir. Onlara suçluluk, korku, yetersizlik, çaresizlik gibi ağır duyguları aşılamamızı engeller.
“Bugün çocuğuma hak ettiği saygıyı göstermeyi niyet ediyorum.” diyerek güne başlamayı alışkanlık haline getir.
4.
Önce düşüncelerini değiştir. Yapabileceğine inan. Eğer denedin ve başarılı olamadıysan mola ver , tekrar başla. Yavaş yavaş kelimelerini değiştir.
Emir kalıplarından kurtulabilir ve bunları isteklere dönüştürebiliriz.
“Vurma!” demek yerin “Birlikte kendini anlatmanın daha güvenli bir yolunu bulalım mı?”
“Huzursuzluk çıkarma!” demek yerine: “Hepimizin daha mutlu olmasını istiyorum.”
– “Bekliyorum” ve “ihtiyacım var” kalıplarını kullan. Bunları düzenli kullandığında etkisini göreceksiniz.
“Bağırma!” demek yerine, “Daha sakin olmanı bekliyorum!”
“Tabağını götür” demek yerine:
“Tabağı mutfağa götürmene ihtiyacım var. Bunu yapabilir misin?”
5.
Negatif kelimelerle değil, pozitif cümlelerle doğruyu göstermeyi hedefle. Hangimiz kötü hissederken iyi şeyler yapabiliriz ki?
“Dişlerini fırçalamazsan dişlerin çürür, simsiyah olur.” demektense:
“Dişlerini fırçaladığında ağzın mis gibi kokar, gülümsediğinde bembeyaz dişlerine herkes hayran kalır, biliyor musun?” demeyi deneyebiliriz.
–“Bitirir bitirmez” kalıbını da güzel haberler vermek için kullanabiliriz:
“Yemeğini bitirir bitirmez parka inebiliriz.”
“Ödevini bitirir bitirmez televizyon izleyebiliriz.”
Şimdi dur ve düşün. Yolun sonunda yaşayacağın bunca güzellik için tüm bunları yapmaya değmez mi?
Kübra Ergün
Çocuk Gelişim Uzmanı